拜拜，胆小鬼！“Selamat tinggal, penakut!”

Aku adalah seekor arnab bertelinga leper yang penakut dan suka mengelak masalah.
Menghadapi buli di sekolah, aku memilih untuk diam;
Menghadapi peraturan yang tidak masuk akal, aku hanya menurut tanpa suara.
Aku menyembunyikan diri dalam keramaian, hanya mahu menjalani hari-hariku dengan tenang tanpa menarik perhatian.

Sehinggalah suatu hari, aku bertemu dengan Zhou Yun.
Dia yang dipanggil “penyebab kacau” di sekolah, pemberontak, berani, dan bebas.
Namun dia berkata kepadaku, “Dunia ini luas, aku mahu bawa kau melihatnya. Jangan sentiasa jadi baik, masa muda ini cepat berlalu.”

Dia bagai sinar mentari yang menerobos masuk ke dalam duniamu yang kecil dan suram.
Dia mengajar aku untuk mengangkat kepala dan memandang langit;
Mengajar aku berkata ‘tidak’, dan hidup untuk diri sendiri sekali.

Perlahan-lahan, aku tidak lagi takut.
Aku belajar untuk meluahkan perasaan, belajar untuk melawan, juga belajar untuk mendekatinya—
Dia yang membuat jantungku berdegup kencang dan mengajarku menjadi berani.

Mungkin selama ini aku bukanlah pengecut.
Aku cuma menunggu seseorang yang sudi memegang tanganku keluar dari bayang-bayang.

我是个胆小怕事的垂耳兔兽人。
面对校园霸凌，我选择沉默；
面对荒谬的规则，我默默顺从。
我把自己藏进人群里，只求安安静静、不被注意地过完每一天。

直到有一天，我遇见了周云。
他是人们口中的“校霸”，叛逆、张扬、不受束缚。
可他却对我说：“世界那么大，我想带你一起看看。别总乖着，青春一晃就没了。”

他像一束阳光，闯进了我小小的、灰蒙蒙的世界。
他教我抬头，看天；
教我说“不”，教我为自己活一次。

慢慢地，我不再那么怕了。
我学会表达，学会反抗，也学会了靠近他——
那个让我心跳加快，也让我学会勇敢的人。

也许，我一直都不是懦弱。
我只是，在等一个，愿意牵我走出阴影的人。